این پست رو می خوام تقدیم به دوستی کنم که حوصله به خرج داد و چند ساعتی ازوقتشو صرف من کرد...

 مهربان صمیمی من!

 یه روزی که اومدنش خیلی دور نیست  یه حرفی رو بهت می زنم که می دونم گفتنش خیلی دیره اما حداقل من راحت می شم از این حرفی که خیلی وقته تو دلمه....

 این غزل سعدی هم تقدیمت می کنم چون خیلی دوسش دارم....استاد خونده...می دونم که گوش دادی...

ترا سری است که ما فرو نمی آید                             مرا دلی که صبوری از او نمی آید

کدام دیده به روی توبازشدهمه عمر                           که آب دیده به رویش فرو نمی آید

جزاین قدرنتوان گفت برجمال توعیب                          که مهربانی از آن طبع وخونمی آید

چه عاشقست که فریاد دردناکش نیست                   چه مجلس است کزوهای وهونمی آید

به شیر بود مگر شورعشق،سعدی را                        که پیر گشت و تغیر درو نمی آید

فراموش می کنند که وسوسه در انزوا خیلی قوی تر می شود.

کارلوس فوئنتس

تنها نا کام قادر به درک نکبت است،جان های کامیاب سخت تر از آنندکه شکنندگی جان های تیره بخت را

 درک کنند...

معمولا حرف هرچقدرسنجیده ودلنشین باشد،تنها برآدمهای بی غم تأثیر می گذارد وکسانی راکه اندوهگین یا

خوشحالند راکمتر راضی می کند،چون بیشتر وقت ها سکوت بیشتر ازهرواژه ای خوشحالی یا اندوه را توصیف می

کند.

 ازهمین میترسم،به چیزی یا به کسی عادت کنی ،اونوقت اون چیز یا اون کس قالت می ذاره،اونوقت دیگه هیچ چیز برات باقی نمی مونه به خاطر همینه اونایی رو که می ذارن ومیرن رو دوست ندارم،اینه که اول خودم  می رم،اینجوری خاطر جمع تره...

با خود می گفتم فکرش را بکن که این همه سال های زندگی ام را هدر دادم،مرگ

خود را خواستم،بزرگترین عشق زندگی ام را برای کسی مایه گذاشتم که ازش

خوشم نمی امدوبه من هم نمی خورد..

طرف خانه سوآن(مارسل پروست)

همیشه با شناخت آدما کمی دلمون به حالشون می سوزه به خاطر همینه که با بیگانه ها راحت تریم

چون هنوز اون لحظه ی دلسوزی نرسیده..

میشل عزیز(گینزبورگ)

زندگی را پشت سر بگذاری بی آنکه کسی دوستت بدارد

صحبت کنی بی آنکه شنیده شوی

رنج ببری بی آنکه در کسی احساس ترحم ایجاد کنی

یعنی زندگی همانطور که ...

اکنون زمان گریستن است اگرتنها،بتوان گریست

یا به رازداری دامان تواعتمادی،اگر بتوان داشت

یا دست کم به درها،که درآنان احتمال گشودنی هست به روی نا بکاران

ما درظلمتیم

به خاطر آنکه کسی در عشق ما نسوخت

ما تنهاییم

چراکه هرگز کسی ما را به جانب خود نخواند

ما خاموشیم

زیرا که دیگر هیچگاه به سوی شما باز نخواهیم آمد

وگردن افراخته        

بدان جهت که به هیچ چیز اعتماد نکردیم

بی آنکه بی اعتمادی را دوست داشته باشیم...

به همه آن چیزها که حس می کنی

به همه آن چیزها که احسا سشان می کنی

کمترین اهمیتی نده

گفته است بدون تو نمی تواند زندگی کند

تو اما بیندیش که در دیدار دوباره!

تورا به جا خواهد آورد؟

لطفی در حقم کن وزیاد دوستم نداشته باش

از آخرین باری که دوستم داشته اند به بعد حتی کمترین محبتی نیده ام

وبازهم ادامه می دهم،

چون حتی غمگین بودن هم دیگر ممکن نیست.

حتی غم وغصه هم تو این همه سروصدا،جیرجیرمداوم سوسکها،آژیرماشین های

گشتی مضمحل می شه وفکر این که امروز چی بخورم فردا چی بخروم...،

حتی غم وغصه هم برای خودش جایی می خواد،یه کم سکوت یه جایی که بتونی

حفظش کنی،نشونش بدی .برای هوا خوری بیرون بیارشی،

اینجا حتی غمگین بودن هم ممکن نیست وباید خیلی ساده روز به روز زندگی کنی

(بمیری)...

میگویند بخوروبنوش شاد باش

اما چگونه دل خوردو نوش یابم

جایی که لقمه ام را ازچنگ گرسنه ای میگیرم

وتشنه کامی به جام ابم محتاج است

با این همه می خورم و می اشامم

کاش می توانستم فرزانه باشم 

درکتاب های کهن اورده اند که فرزانگی چیست

اینکه از سر قال ومقال جهان برخیزی

دوروزه عمر را با نیکی سپری کنی

بدی را با خوبی تلافی کنی

ارزوهایت را بر نیاوری بل به فراموشی بسپاری

اما این گونه فضیلت ها از من بر نمیاید

براستی که من در روزگاری تیره زندگی میکنم..

.

می خواهم با کسی بروم که دوستش دارم

نمی خواهم بهای همراهی را با حساب وکتاب بسنجم

یا در اندیشه خوب وبدش باشم

نمی خواهم بدانم دوستم می دارد یا نمی دارد

می خواهم با کسی بروم که دوستش دارم...