خوش خرامان می روی ای جان جان بی من مرو

 ای حیات دوستان در بوستان بی من مرو

ای فلک بی من مگرد و ای قمر بی من متاب

ای زمین بی من مروی و ای زمان بی من مرو

این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوشست

این جهان بی من مباش و آن جهان بی من مرو

ای عیان بی من مدان و ای زبان بی من مخوان

ای نظر بی من مبین و ای روان بی من مرو

شب ز نور ماه روی خویش را بیند سپید

من شبم تو ماه من بر آسمان بی من مرو

خار ایمن گشت ز آتش در پناه لطف گل 

تو گلی من خار گل در گلستان بی من مرو

در خم چوگانت می تازم چو چشمت با من است

همچنین در من نگر بی من مران بی من مرو                                                      

وای آنکس کو درین ره بی نشان تو رود

چون نشان من تویی ای بی نشان بی من مرو

وای آنکو اندری ره می روی بی دانشی

 دانش راهم تویی ای راه دان بی من مرو                          

 دیگرانت عشق می خوانند و من سلطان عشق

 ای تو بالا تر ز وهم این وآن بی من مرو